Logo DWPN

Zamek Lubno - Czarny Bór
Dodaj do ulubionych



Zamek Lubno

 

Na czarnoborskiej ziemi pozostały do dziś po średniowiecznym zamku tylko ruiny. Mowa tu o zamku w Czarnym Borze (niem. Schwarzwaldau) leżącym w dolinie rzeki Lesk,  któremu w literaturze jest nadawana nazwa Liebenau (Lubno). Niesamowicie trudno jest wyjaśnić pochodzenie tej nazwy. Najbardziej trafną hipotezą jest to, iż nazwa ta pochodzi od pobliskiej wsi, gdzie prawdopodobnie mieszkała służba, ponieważ w zamku nie było na to miejsca. Lecz w tekstach źródłowych ta nazwa pojawia się tylko jeden raz, mianowicie w dokumencie z 18 marca 1374 roku, kiedy to bracia Hackernborn sprzedali Grzędy rycerzom Nickelowi i Klericusowi Bolce z Zeisburgu. Lecz ze względu na znaczenie tej budowli książę Bolko II połączył prawo własności zamku z całą wsią Czarny Bór jako lenno. Odtąd zamek nosił nazwę „castrum Schwarzenwalde” (zamek Czarny Bór) i pod tą nazwą najczęściej występuje w późniejszych dokumentach, choć w opracowaniach niemieckich i polskich powraca nazwa Lubno. Dokładna data powstania zamku nie jest znana. Jednakże na podstawie analizy wydarzeń historycznych możemy określić, iż musiało mieć to miejsce przed 1355 r., ale rzeczywistą datę można będzie określić dopiero po przeprowadzeniu badań wykopaliskowych. Ruiny zamku można oglądać w północnej części wsi, na wysepce powstałej przez strumień wpuszczony do fosy okalającej zamek. Z zamku zachowały się jedynie fragmenty murów, 12-metrowa krzywa cylindryczna wieża z granitu i po części zarośnięty trzciną okop. Było to prawdopodobnie regularne zabudowanie typu kasztelowego o bardzo grubych murach. W literaturze spotyka się zaś informację, iż zamek ten był połączony podkopem z zamkiem w Grzędach. Ziemia, na której stoi zamek Lubno, została oddana najpierw pod władanie Czechom, ale 23 sierpnia 1289 roku król czeski Wacław II, aby odzyskać zaufanie książąt Śląskich odstąpił księciu Bolkowi I Surowemu pobliskie miasto Chełmsko z przynależnościami. Wydarzenie to dowodzi, iż obszar ten był bardzo mocno związany z ziemiami czeskimi. Po otrzymaniu od króla czeskiego ziemi Bolko I Surowy zaczął zagospodarowywać te tereny. Wprowadził on wiele reform i zmian. Po najechaniu na księstwo jaworsko-świdnickie  króla czeskiego Wacława II zdecydował się wznieść więcej fortyfikacji, w tym zamek Liebenau. Zamek był więc fortyfikacją wzniesioną na grzęzawiskach i choć nie był położony na dużej wysokości, był trudny do zdobycia, ponieważ jedynym dojściem do zamku był wał ziemny zwany groblą, znajdujący się w niezwykle bagnistym otoczeniu, co uniemożliwiało w razie ataku podejście pod mury machin oblężniczych. Po śmierci Bolka I dzielnicę świdnicką otrzymał jego syn Bernard, lecz ten w chwili śmierci ojca był nieletni i dlatego rządy rozpoczął w 1307 roku. Bernard był władcą nieudolnym choć utrzymywał relacje z ówczesnym królem Polski Władysławem Łokietkiem. Z czasem zamek w Czarnym Borze stał się siedzibą rabusiów. W latach 1328-1355 zamek należał do prywatnego właściciela, aż w końcu znalazł się w rękach księcia Bolka II. Po wielu zmianach właścicielami zamku Lubno, za protekcją cesarza Karola IV, zostali członkowie rodu Boehm. Ich potomkowie do dziś odwiedzają Czarny Bor w celu zobaczenia ruin zamku i poznania swojego dziedzictwa. Niektóre podania mówią także, iż budowniczymi zamku byli członkowie rodziny podającej się  „z Czastalowic” lecz jest to mało wiarygodne, ponieważ ród ten przybył na nasze tereny znacznie później. Zamek ten prawdopodobnie był bardzo piękną budowlą, ale nie jest znany i nie pojawia się często w opisach literackich jak i informacyjnych.

 

Autor pracy: Aleksandra Barczuk



« wstecz


HIT WYDAWNICZY


Atlas Historyczny
Górny Śląski
w XX wieku
NASZE PROJEKTY

CBMN
Portal organizacji Pozarządowych Województwa Opolskiego
Opolska Kuźnia Przedsiębiorczości 3


Kuźnia Młodych Liderów